Głos wdzięczny z nieba wychodzi

1. Głos wdzięczny z nieba wychodzi,
Gwiazdę k`nam nową wywodzi,
Która rozświeca ciemności,
I odkrywa nasze złości.
 
2. Z różdżki Jesse kwiat zakwita,
który zbawieniem świat wita;
Pan Bóg zesłał Syna swego,
przed wieki narodzonego.
 
3. Ojcowie tego czekali,
tego Prorocy żądali,
Tego Bóg światu miał zjawić,
od śmierci człeka wybawić.
 
4. Którego, aby wąż zdradził,
z rajskich rozkoszy wysadził,
skusił, by z drzewa rajskiego
skosztował zakazanego.
 
5. Przez co był z raju wygnany,
i na wieczną śmierć skazany
lecz Pan użalił się tego,
myślał o zbawieniu jego.
 
6. Wnet Anioł Pannie zwiastował,
o czym Prorok prorokował;
i miał powstać Syn z zacnego
Plemienia Dawidowego. Amen.
 
7. Weselcie się ziemskie strony!
Opuściwszy niebios trony,
Bóg idzie na te niskości,
Z niewymownej swej litości
 
8. Weselcie się wszyscy święci!
I wy, ludzie smutkiem zdjęci;
Idzie na świat Odkupiciel,
Strapionych wszystkich Zbawiciel

Oglądany: 9 684 wyświetleń tekstu

Dodany: 14 września 2006